|
วันจันทร์ 17 กันยายน 2550 17.30 น. เลิกงานปุ๊บ หม่าม๊าก้อเตรียมตัวไปรับอะตอมที่โรงเรียน เก็บของเสร็จเดินหิ้วกระเป๋าจากโต๊ะทำงานไปถึงหน้าลิฟท์ มองดูท้องฟ้า....เมฆครึ้มมาเชียว แต่ในความครึ้มของท้องฟ้าก้อยังมีส่วนที่ท้องฟ้าสว่างอยู่ ในใจก้อคิดว่าฝนจะตกมั๊ยหนอ จะกลับไปเอาร่มที่โต๊ะทำงานดีมั๊ย อีกใจก้อคิดว่าเอาน๊า ท้องฟ้าก้อไม่ได้มืดครึ้มไปทั้งหมดนี้น๊า รีบๆ กลับหน่อยฝนคงยังไม่ทันตกลงมาหรอก (ปลอบใจตัวเอง) คิดดังนั้นแล้ว...หม่าม๊าก้อรีบเดินจ้ำๆๆ ไปสแกนนิ้ว เสร็จก้อเดินไปขึ้นรถไฟฟ้า ถึงสถานนี้ปลายทางตากสินรีบออกจากรถไฟฟ้า รีบเดินจ้ำเพื่อไปขึ้นเรือ
ขึ้นเรือได้ 1 วิ (มานมาแล้ววว) ฝนเทกระหน่ำลงมามืดฟ้ามัวดิน อย่างกะไม่เคยตกมาเป็นปีๆ อยู่บนเรือก้อได้แต่คิดว่าทีนี้จะเอาไงดีกับชีวิตล่ะเนี่ยะ ร่มก้อไม่ได้เอามา....จะเดินลุยฝนไป...ตกแรงขนาดนี้ก้อคงเปียกเละแน่ ขึ้นโป๊ะจ่ายตังค์ค่าเรือเสร็จก้อไปยืนรอให้ฝนหยุด รอสักพักก้อไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พอฝนเริ่มซา มีคนเดินลุยฝนไปคน สองคน คิดในใจไปบ้างดีกว่า ขืนยืนอยู่อย่างนี้ไม่รู้เมื่อไหร่ฝนจะหยุดตก อีกอย่างกลัวอะตอมรอนาน เดินจากท่าเรือเป๊บซี่ออกไปที่ถนนระยะทางไกลอยู่ กว่าจะไปถึงริมถนนก้อเปียกปอนยังกะลุกหมาตกน้ำ
เปียกขนาดนี้แล้ว...กะว่าวันนี้นั่งแท็กซี่ไปเลยดีกว่า ยืนรอแล้ว รอเล่า รอนานมั่ก มาก ก้อไม่มีแท็กซี่ ตัดสินใจนั่งตุ๊ก-ตุ๊กๆ ไปล่ะกัน เรียกตุ๊กตุ๊กพี่แกก้อไม่ยอมไป...บอกเส้นนั้นรถติด อารมณ์ตอนนั้นเหงา เศร้าอย่างบอกไม่ถูก ตัดสินใจอีกรอบไปยืนต่อแถวเข้าคิวรอขึ้นรถตู้ เศร้ามั่ก มาก ต่อแถวเสร็จหยิบโทรศัพท์โทรไปหาปาป๊า เล่าเหตุการณ์ให้ปาป๊าฟัง ปาป๊าก้อสงสารลูกหมาตกน้ำอย่างหม่าม๊าแต่ก้อช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ปาป๊าบอกว่าป๊ากำลังออกจากที่ทำงานจะไปเอารถแล้ว ถ้าใกล้ถึงยังไงจะโทรหาหม่าม๊าอีกที แป๊บนึงปาป๊าโทรมา ตอนนั้นหม่าม๊ารอรถตู้อยู่แถวคันที่ 4 ส่วนปาป๊ารถติดอยู่เซ็นทรัลชิดลม
หม่าม๊าเลยบอกปาป๊าไปว่ายังไงหม่าม๊าก้อคงถึงก่อนปาป๊าอยู่แล้วแหล่ะ พระเจ้าช่วยกล้อยทอด!! ในความโชคร้ายก้อยังมีโชคดีอยู่บ้าง คือ ถึงฝนจะตก รถจะติด แต่วันนี้รถตู้ก้อมาไวอ่ะ มาติดต่อกันทีล่ะ 2 คันเลย วันนั้นหม่าม๊าก้อเอากายที่เย็นชุ่มฉ่ำไปรับนู๋ที่โรงเรียน กลับถึงบ้านก้อบอกให้นู๋นั่งเล่นข้างล่าง แล้วหม่าม๊าก้อรีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ลงมาหม่ำข้าวกะนู๋ หม่ำข้าวเสร็จบอกนู๋ให้ไปอาบน้ำพอนู๋โอ้เอ้ หม่าม๊าก้อบอกว่านู๋รีบอาบน้ำนะ วันนี้หม่าม๊าตากฝนมาต้องรีบอาบน้ำสระผมไม่งั้นเดี๋ยวหม่าม๊าไม่สบาย อะตอมได้ยินดังนั้นลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าเดินไปอาบน้ำแต่โดยดีเลย น่ารักมั่ก มาก
วันอังคารที่ 18 กันยายน 2550 ตอนบ่ายแก่ๆ ปาป๊าโทรมาหาบอกว่าวันนี้กลับไปรับอะตอมพร้อมกันนะ เลิกงานแล้วให้หม่าม๊าไปหาปาป๊าที่ทำงาน ปาป๊าสงสารหม่าม๊าที่เมื่อวานฝนตก เลยรีบทำงานให้เสร็จเพื่อจะได้กลับพร้อมกัน ปาป๊าน่ารักและดีแบบนี้เสมอแหล่ะลูก เพื่อนู๋ เพื่อหม่าม๊า ทำสิ่งไหนให้ได้ปาป๊าก้อจะทำเสมอ
กลับถึงบ้านเก็บกระเป๋าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ...นู๋กะหม่าม๊าก้อมานั่งหม่ำข้าวกัน ส่วนปาป๊าขึ้นไปออกกำลังกายข้างบน วิ่งลู่กะยกดัมเบลล์ (ช่วงนี้ป๊าฟิต น่าดู) เราหม่ำข้าวกันเสร็จหม่าม๊าก้อพานู๋ไปอาบน้ำ ใส่ชุดนอนแล้วปล่อยให้นู๋นั่งเล่นอยู่กับอาโกว ส่วนหม่าม๊าไปอาบน้ำบ้าง อาบน้ำเสร็จเดินออกจากห้องน้ำมามองไปก้อไม่เห็นนู๋ และข้างล่างก้อเงียบๆ หม่าม๊านึกว่าปาป๊าพานู๋ขึ้นห้องไปแล้ว พอหม่าม๊าขึ้นมาถึงบนห้อง...ห้องนอนก้อเงียบเดินเข้าไปไม่มีใครเลย
กะว่างั้นนู๋ก้อคงอยู่ข้างล่างนั้นแหล่ะ ใส่เสื้อผ้าเสร็จเดี๋ยวค่อยลงไปรับ หม่าม๊าใส่เสื้อผ้ายังไม่ทันเสร็จก้อได้ยินเสียงอาโกวพานู๋ขึ้นมาส่งตรงบันได แล้วนู๋ก้อเดินขึ้นมาเอง มาถึงก้อมายืนทำงอนให้พร้อมต่อว่า...หาว่าหม่าม๊าไม่ยอมเรียกเลย หม่าม๊าต้องรีบอธิบาย แล้วก้อทำเฉไฉ แกล้งบ่ายเบี่ยงชวนนู่ไปดูละครช่อง 5 งูกิงก๊อง ไม่งั้นนู๋ต้องพาลเอาเรื่องที่หม่าม๊าขึ้นห้องมาก่อน.... อยู่นั้นแหล่ะ นู๋เป็นคนที่งอนหรือโมโหแล้วไม่รู้จักเลิก ต้องหาเรื่อง เอาเรื่องกันไม่รู้จักจบสิ้นสักที
++ รักจังเจ้าตัวแสบ จุ๊ฟ จุ๊ฟฟฟ++
|
Comments
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
